Kederlenmeler

 I

biraz alkol

biraz nikotin

çokça  düş kırıklığı getirdim sana

yarım bıraktığım ne varsa yüklendim geldim

kızma bana…

yalnızlık yanı başımda uzanır boylu boyunca

                           yüzünde kalabalık yanımın maskesi

sırıtır en alaycı yanınca

baş ucumda bakmaya korktuğum bir resim

yüzüm dönmez o yana

             korkarım

                  ağlamaklı olurum

                         yakışmaz adama

 II

ansızın oğlum gelir aklıma

okyanusun dibinde

 paslı bir kargo uçağı olur bedenim

tüm yüküyle bakar üzerindeki tonlarca suya

bir palyaço balığı dolanır pervaneme

bir yüzgeci kısa

geveze bir kaplumbağa

                haber götürür benden

oğlum bekler karşı kıyıda

III

kendimi görürüm birden

                         iki ateş arasında

“cehennem” der  tanrı

şeytan çıkıverir elinde cennetle

yüreğimi bağışlarım bir posta güvercinine

uçururum  adressizce

küfredip en büyük yalana

nanik çekerim  Süleyman’ın cinine

tekrar dikerim tüm putları

putlaşmış tanrının önüne

kimse anlamaz ne demek istediğimi

Allahsıza çıkar adım

sanır mısın ki umursarım

IV

sen…

şimdi terk ettiğim şehirde

tedirginlikle uyuyan kadın

bilir misin içimde büyüyen korkuları sana dair

bir zerre hüznün damlasa içime

yüreğimi delmeden

                düşer mi sanırsın yere

her gece ruhum

          gelir dikilir baş ucuna

öylece izler

               dokunamadan 

İikiye bölünmüş bu parça parça yürek

 uyur mu sanırsın

                 sen uyumadan

V

bir alev topuyum her şafak  şehrinin ufkunda

göğünü  ısıtır

soğuturum yüreğimi

ulaşmaz elim ne sana

          ne oğluma

böyle güçlü durduğuma bakma

böyle umursamaz olduğuma

bir tanrı yalnızlığında büyütürüm özlemimi

evren soğukluğunda titrerim

üşür sana yazdığım her dize

kafiyeler donar

çatlar dudakları hasretimin

hangi yanıma dönsem boş kalır öbür yanım

celladım bekler pusuda

böyle güçlü durduğuma bakma

böyle umursamaz olduğuma….

Ekim/2013 Adana

 

 

        

 

 

 

 

 

 

 

kayıp kıta

Kayıp bir kıtaydım senden önce, kendi sularında boğulmuş, kendi depreminde yıkılmış bir anakara. Değil insanoğlunun, tarihin bile unuttuğu bir kara parçasıydım, kaç korsan aşka beşiklik etmiş. Adım yoktu, göğüm, rüzgarım yoktu. Kendi yıldızımın kaydığını gördüğümde buldum seni ilk. Kalbimin orta yerinde patladığında ilk volkanım ve gürültüyle çatırdayıp sulara gömülürken tüm cevher damarlarım, yorgun bir deniz kızı olup vurdun sahilime, oysa ben batmaya niyetliydim suların en derinine. Seni kurtardığımı düşündün hep, değil mi ki batmakta olan bendim mercan kayalıklarından olma sedef rengi bir derinliğe. Son dağımın zirvesi gömülürken mavi beyaz bir kefene, batıni bir nefes düştü son nefesime, bütün deniz kabuklarım seni fısıldadı üzerimde yaşamış her kulağa, denizden gelen küçük kız, hoş geldin bu adsız adaya.

Dedim ya, adımı seninle buldum ben, sildim öncemi, tarihimi seninle başlattım. Şimdi kalkmış gitmekten bahsediyorsun istiridyelerimi, martılarımı yalnız bırakarak. Bilirim gidersin de geldiğin o acı sulara... Ama bilir misin hangi kayıp denizde, hangi kayıp limanda kalır adın, kaç deniz esiri, kaç kürek mahkumu paylaşır acımı. Gidersen kaç yunus ağlar, kaç çocuk ölür bu kıyılarda.

Bir kez batar bir kıta sulara, kaç direkli, kaç kürekli olursa olsun bir kez batar bir gemi okyanusa. Depremdir, volkandır, seldir, rüzgardır sebep. Bak yeni çıktım, henüz kurumadı kumlarım, hala yosunlu kayalarım. İstemem ne depremim, ne volkanım, ne selim, ne rüzgarım olasın, istemem beni o sarhoş eden maviliğe tekrar yollayasın. Gidersen bil ki rengim mavi, yerim derindir, kalırsan bu isimsiz kıta artık senindir.

eylül/2010 malatya